Aattelin että nyt ois ehkä hyvä hetki herätellä tää blogi taas henkiin. Talvi meni kauheessa kiireessä koulun ja töiden merkeissä ja tuntu että talven pimeys vei viimeisetkin energian rippeet. Ajattelin että ihan ensiks voisin aloittaa kertomalla lisää tästä miun Afrikan matkasta. O inverno foi longo e escuro aqui na Finlândia e simplesmente não tive tempo para escrever para o blog. Mas agora a primavera está chegando e o sol está brilhando. Pensei que poderia começar de escrever aqui de novo. Nesta postagem vou contar para vocês sobre a minha viagem à África que será realizada em junho.
"Love Volunteers can confirm Kiira Tiensuu is scheduled to take part in a "Working With Children" volunteer program in Tanzania from 05/06/2014 for 4 weeks."
Eli siis joulun jälkeen hain Love Volunteers-järjestön kautta Tansaniaan Working With Children-ohjelmaan. Sieltä tuli sitten ilonen vastaus, että miun hakemus on hyväksytty ja että vapaaehtoistyöt alkais Tansaniassa 5.6! Working With Children-ohjelma tarkottaa sitä, että työskentelen paikallisessa orpokodissa, autan kaikissa arkipäivän jutuissa, opetan lapsia ja järjestän aktiviteettejä ym. Töitä teen viitenä päivänä viikossa ja sit viikonloppu mulla on aina aikaa tutustua muuten Tansaniaan. Tää paikka minne meen sijaitsee Pohjois-Tansaniassa, Arushan kaupungin lähellä ja se on aika lähellä Kilimanjaron hoodeja eli varmaan aika kivat maisemat siellä päin! Jonkun verran on katellu sen paikallisen järjestön TAMIHA:n (Tanzania Millenium Hand Foundation) nettisivuja ja sieltä selvittäny mm. sen että heidän yhteistyöjärjestö järjestää esimerkiks safareja, jonne vapaaehtoiset voi halutessaan mennä. Lennot ostin viimeviikolla ja seuraavaks pitäis ruveta selvittämään viisumi/työlupa asioita, ne kun ei oo mitenkään maailman selvimmin selitetty missään... Tässäpä miun Afrikan reissu pähkinänkuoressa, ajattelin että voisin tehdä ihan erillisen postauksen myöhemmin missä kerron vähän enemmän omista ajatuksista ja muidenkin ajatuksista tästä vapaaehtoistyömatkasta. :) Sen verran voin sanoo, että matkakuume on jo aika korkeella! Depois do natal eu mandei a minha aplicação para o organização Love Volunteers, para fazer trabalho voluntário na Tanzania. Eles responderam que tinham aceitado a aplicação e que o meu trabalho na Tansania vai começar no dia 5 de junho! Vou trabalhar no programa de Working With Children, que significa que vou trabalhar com os orfãos de lá. Vou trabalhar 5 dias por semana e nos fins de semana eu tenho tempo livre para conhecer a cultura da Tanzania. Já li no site da organização local, TAMIHA (Tanzania Millenium Hand Foundation), que eles conhecem organizadores de safáris e que os voluntários podem participar das expedições. Também queria aprender de falar um pouquinho de swahili! Já comprei as passagen e estou super ansiosa! Depois vou contar mais pensamentos sobre esta viagem. Beijos a todos no Brasil!
-Kiira
torstai 3. huhtikuuta 2014
sunnuntai 23. maaliskuuta 2014
Onde nasce o sol
"Hoje a saudade conversou comigo, veio falar de você sem razão, te encontrei por toda parte, tropecei no meu desastre, eu e a lua e a solidão. Amanhã bem cedo, depois que o sol sorrir pro mundo, eu vou chorar do outro lado, sem ninguém."
Só depois da minha volta para a Finlândia eu realmente soube o que a palavra "saudade" significa. Tempo todo estou sentindo a saudade do Brasil, a saudade das minhas famílias, saudade dos meus amigos, saudade do calor e a alegria. É um sentimento que nunca vai me deixar, eu só tenho que aprender viver com ele. As vezes a saudade bate ainda mais forte. Pode ser que escuto alguma música, vejo alguma foto, leio algum texto que me faz lembrar o Brasil. Ontem foi um dia quando a saudade bateu assim muito forte. Fui para o treinamento dos novos intercambistas e notei que já faz quase dois anos da minha ida ao Brasil. Dois anos?
A vida aqui na Finlândia é boa também. Eu tenho os meus amigos que sempre estão aqui para mim. Estou estudando muito para realizar o meu sonho de ser uma médica um dia. Também estou trabalhando para juntar dinheiro para ir à África e ajudar os órfãos de lá. Está tudo bem aqui, mas ao mesmo tempo estou me sentindo como se eu estivesse meio perdida, como se uma parte de mim estivesse faltando.
Já faz tempo que notei uma coisa. Notei que a minha vida sempre será assim, que vou estar em lugar, e ao mesmo tempo querendo estar em outro. A saudade eterna é o preço que pago por ter a casa nos dois lados do mundo. Por outro lado, me sinto tão rica que tenho algo que me deixa com essa saudade forte. Estou feliz por ter um lar no Brasil.
No final eu queria dizer para os meus amigos e familiares do Brasil, que apesar de não falamos todos os dias, estou pensando em vocês e que vocês sempre estarão no meu coração.
-Kiira

